Girondins Bordeaux jest drugim najstarszym klubem piłkarskim Francji. Jedynie Le Havre Athletic Club został założony wcześniej (1872 r.).

Klub narodził się 1 października 1881 roku w dzielnicy Capucins. Na samym początku popierał sporty indywidualne, 39 lat później powstała sekcja piłkarska. Girondins amatorami byli przez krótki czas, bo gdy w sezonie 1932-33 wystartowała pierwsza we Francji profesjonalna liga piłkarska, a klub z Bordeaux osiągał doskonałe wyniki w lidze amatorskiej, uzyskał on status profesjonalnego 17 października 1937 roku.

Gironde (departament, do którego przynależy miasto Bordeaux) oraz Akwitania (region, którego stolicą jest Bordeaux) jest zasadniczo nastawiony na rugby. W 1938 roku zostały tam zorganizowane Mistrzostwa Świata, które przypomniały społeczeństwu o regionie Gironde. Zupełnie nowy stadion na 30000 osób został zbudowany specjalnie na okazję tej imprezy. Był to pierwszy taki obiekt, który pozwalał na perfekcyjny odbiór tego co dzieje się na boisku z każdego miejsca (od momenty, w którym usunięto filary). Rzeczywiście, Brazylia rozegrała na stadionie niesamowite mecze za sprawą błyskotliwego napastnika Leonidasa. Zauważalna była ogromna różnica pomiędzy Mistrzostwami Świata, a przeciętnymi rozgrywkami 2 ligi francuskiej w sezonie 1938-39, który drużyna z Bordeaux zakończyła na 11 miejscu. Wynik ten nie zadowalał trenera Girondins - Benito Diaza, który pracował w klubie od kilku sezonów. Trzeba przyznać, że w drużynie oprócz świetnego bramkarza Andre Gerarda oraz obrońcy Mancisdiora, nie było żadnego wartościowego gracza.

Klub zainwestował kupująć piłkarzy z Afryki Północnej - Laida Ben Ali, Pignola, Busto oraz Fleuriana, którzy wcześniej grali dla lokalnego rywala, FC Deportivo. Do klubu przeniesli się również gracze z Hiszpanii - Arana, Soladredo and Rebibo. Listę nowych nabytków zamykał utalentowany Rene Gallice z Olympiqe Marseille. W lecie celem numer jeden dla zespołu był awans do pierwszej ligi. Niestety Niemcy przeszkodzili w tym planie, atakując Polskę 1 września 1939 roku - w ten sposób rozpoczęła się druga wojna światowa.

Wielu graczy pokroju Rene Gallice zostało powołanych do wojska. W 1940 roku Piłkarska Federacja zadecydowała o zawieszeniu wszystkich rozgrywek, jednak po dwóch miesiącach od tej decyzji, rozgrywki zostały wznowione. Mistrzostwa podzielono na trzy grupy. Południowo-zachodniej, południowo-wschodniej i północnej. Bordeaux wygrało rozgrywki południowo-zachodnie, Nice południowo-wschodznie, natomiast Rouen północne. Mecz kończący pomiędzy Bordeaux, a Rouen nigdy nie został rozgrany z powodu inwazji wojsk niemieckich na tereny Francji.

W następnym roku, mistrzostwa podzielone zostały na dwie grupy - okupacyjną oraz Vichy. Bordeaux zakończyło rozgrywki ligowe na trzecim miejscu, jednak zrehabilitowali się w pucharze Francji.W grupie okupacyjnej Bordeaux pokonało wszystkich przeciwników bez żadnego problemu. W 1/8 finału rozgromili C.A Paris aż 4:1, w ćwierćfinale pokonali pewnie Saint-Sevrain 7:3, łatwo również wygrali w półfinale z Rouen 4:1. Natomiast w finale grupy okupacyjnej, Bordeaux pokonało bez problemu zespół Toulouse 3:1. 25 maj 1941 na zawsze pozostanie wielkim dniem w historii Bordeaux. To był dzień, w którym zespół wygrał pierwszy raz w historii klubu poważny tytuł. Przy publicznośći 15,230 widzów piłkarze Bordeaux rozgrywali swój pierwszy mecz o poważne trofeum. Pokonali zespół SC Five. Dwie bramki strzelił Urtizberea.

W następnych latach zasady prowadzenia zespołu zostały zmienione. Bordeaux musiało pozbyć się cudzoziemców m.in. Hiszpanów - Artigasa i Rummerhardta. Zespół liczył bardzo mało zawodników. Niekiedy brakowało nawet piłkarzy rezerwowych. Trenerem został piłkarz Bordeaux, Urtizberea. Stał się on grającym trenerem. Klub zakończył w sezonach 1942/43 oraz 1943/44 rozgrywki na piątym miejscu. Jednak pod wodzą Urtizberea wygrał kolejne ważne trofeum - Puchar Francji w 1943 roku. Pierwsze spotkania wygrywał bez problemu po 4-0 i 6-2, a zaraz potem 2-1 z Red Star w półfinale strefy okupacyjnej. Finał strefowy był rozgrywany dwa razy, po pierwszym bezbramkowym remisie. Dogrywka zakończyła się wynikiem 6-3 (przeciwko Stade CA Paris). W finale międzystrefowym, pokonali 2-1 RC Lens i nadażyła się okazja do rozegrania spotkania przeciwko Olympique Marsylia.

W meczy Bordeaux z Marsylią, który odbył się 9 maja 1943 roku padł remis 2-2, a mecz rozegrano na Parc des Princes (stary, gdyż nowy jest w użytku od 1984 roku) przy 30000 rozemocjonowanych kibiców. Po raz pierwszy w historii Pucharu Francji (od 1918 roku) finał musiał być powtórzony. Dodatkowo, Olympique Marsylia twierdziło, że Nemeur, grający wtedy dla Bordeaux nie ma uprawnień do gry, pomimo, że od transferu z Le Havre rozegrał dla "Żyrondystów" 29 spotkań! Federacja przyznała rację drużynie ze Stade Velodrome.

Dnia 17 maja amerykańskie samoloty zrzuciły bomby na bazy podwodne w okolicach Bordeaux. Tego samego dnia federacja zdecydowała, że mecz zostanie powtórzony. Drugie spotkanie odbyło się pięc dni później, z Girondins w niepełnym składzie. Zawodnicy, którzy wciąż mieli w uszach dźwięk bomb zostali zmiażdżeni 4-0.

W sezonie 44/45 Bordeaux zajęło drugie miejsce w południowej grupie, z mającym tyle samo punktów Lyonem. "Żyrondyści" zatem byli juz coraz bardziej znanym w świecie francuskiej piłki klubem piłkarskim. Pierwsza liga składała się wówczas z 18 zespołów. W następnym sezonie Bordeuax grało o wiele poniżej oczekiwań i ostatecznie spadło z ligi.

Na zapleczu ekstraklasy nasz zespół spędził dwa lata po czym pod wodzą trenera Cemile Libara wróciliśmy do pierwszej ligi. Piłkarzami dzięki, którym mogliśmy cieszyć się z awansu byli min. Holender Bertus de Harder czy Edouard Kargu. Kolejny sezon był niezwykle udany dla piłkarzy Bordeaux. Sezon zakończył się z dziewiętnastoma meczami bez porażki. W sume nasz zespół zdobył 51 punktów. Silną formacją "Żyrondystów" była wówczas obronca, która stanowili min. Manuel Garriga, Jean Swiatek i Marignac.

W następnym sezonie drużynę zasilił międzynarodowy skrzydłowy Henri Baillot, lecz drużyna kończyła rozgrywki na niezadowalającym 6 miejscu.

W sezonie 51/52 Bordeaux powróciło do walki o Mistrzostwo Francji notując na swoim koncie 45 punktów, mimo, że „Żyrondyści” strzeli 88 bramek z czego 81 zdobyli de Harder, Kargu, Baillot, Lukacs i Doye. Nie pozwoliło to jednak na zdobycie tytułu który w tym sezonie wywalczył zespół OGC Nice.

Jednym z najciekawszych spotkań Pucharu Francji był mecz pomiędzy dwoma najlepszymi zespołami Francji, który zgromadził na trybunach 61,485 widzów. Nice zdobyło podwójną koronę wygrywając 5-3, dwa decydujące gole strzelili w ostatnich 30 minutach spotkania. Dla Bordeaux trafiali Edouard Kargu i Henri Baillot dwukrotnie.

W następnym sezonie Edouard Kargu wprowadził zespół na trzecie miejsce notując na swoim koncie 27 bramek, co pozwoliło mu zostać najlepszym strzelcem Ligue 1. Niestety lider Bordeaux był wiekowym zawodnikiem i Bordeaux zdołało ostatecznie zając zaledwie 6 miejsce w lidze. „Żyrondyści” zdołali dotrzeć do finału Pucharu Francji lecz ponieśli sromotną porażkę 5-2 z Lille.

W 1956 roku Bordeaux zajęło przedostanie miejsce w Ligue 1 co oznaczało spadek do niższej klasy rozgrywkowej. Kluczowi piłkarze jak Gallice czy Swiatek przeszli na emeryturę a de Harder powrócił do Holandii aby tam zakończyć karierę. „Żyrondyści” spędzili trzy sezony w Ligue 2 dwukrotnie zajmując piąte miejsce, w trzecim sezonie na kolejkę przed zakończenie rozgrywek Bordeaux plasowało się na czwarty miejscu. Lecz dzięki zwycięstwu 2-0 w ostatnim meczu z Grenoble zdołali uzyskać awans i powrócić do Ligue 1.

Lecz Bordeaux nie było gotowe na powrót zajmując ostatnie miejsce, tracąc 102 gole w 38 meczach. Trener Libar pożegnał się z klubem a jego miejsce zajął Salvador Artigas. Nowy szkoleniowiec zaczął swoją pracę od ciężkich treningów z zespołem. Jego taktyka polegała na solidnej defensywie i spokojnym rozgrywaniu piłki.

Na wyniki nie trzeba było długo czekać w roku 1961 Bordeaux uplasowało się na 8 pozycji w Ligue 2, a rok później już na trzeciej co pozwoliło na powrót do najwyższej ligi. Tym razem Bordeaux utrzymało się w Ligue 1 przez 29 sezonów.

Taktyka nowego szkoleniowca sprawdzała się także w wyższej klasie rozgrywkowej, Bordeau mogło pochwalić się najlepszą obroną (stracili tylko 38 bramek). Solidna defensywa został zbudowana wokół takich zawodników jak Moevi, Rey i Calleja. W ataku liderował Laurent Robuschi. Przed sezonem 63/64 do klubu dołączyli utalentowany młody Didier Couecou i naturalizowany Argentyńczyk Hector de Bourgoing. Pomimo wzmocnień „Żyrondyści” uplasowali się na siódmej pozycji oraz przegrali 2-0 w finale Pucharu Francji z Lyonem. W sezonie 64/65 Bordeaux po raz pierwszy zakwalifikowało się do rozgrywek europejskich jednak nie wychodziło im to z najlepszym skutkiem. W pierwszym meczu na wyjeździe przegrali 4-1 z drużyną z Dortmundu, w rewanżu zdołali wygrać 2-0 jednak oznaczało to, że awansowali Niemcy. W lidze Bordeaux skończyło sezon na drugim miejscu tracą do lidera siedem punktów. W 1967 roku „Żyrondyści” uplasowali się na czwarty miejscu, lecz sytuacja Bordeaux zaczęła się pogarszać z klubu odszedł trener Artigas który został zatrudniony przez FC Barcelonę. Drużynę z Akwitanii przejął Bakrim udało mu się dwukrotnie dotrzeć do finału Pucharu Francji. W pierwszym w roku 1968 Bordeaux uległo zespołowi Saint Etienne 2-1, a w drugim, rok później podopieczni Bakrima przegrali 2-0 z Marsylią. Piłkarze z południowego wybrzeża Francji dwa zwycięskie gole zdobyli w ciągu 10 ostatnich minut meczu. To był koniec ery „Żyrondystów” na europejskiej arenie, na następną kibice musieli czekać 12 lat (1970-1982).

Teraz nadszedł jeden z najczarniejszych momentów w historii Bordeaux, przez dziesięć następnych sezonów piłkarze z Akwitanii plasowali się pomiędzy 10 a 17 lokatą w tabeli Ligue 1. Na szczęście pomimo rozczarowujących występów Bordeaux odnosiło sukces na jednej scenie, do klubu dołączyło wielu młodych zawodników którzy w późniejszym czasie uzyskali międzynarodową sławę jak bramkarz Philippe Begeroo, obrońcy Jean-Francois Domergue, Jean Gallice i Francis Menieu oraz oczywiście Alain Girrese super pomocnik który wraz z Michealem Platinim i Jean-Amadou Tiganą tworzyli najlepszą pomoc w latach 80. Giresse (ur. 2 sierpnia 1952) zadebiutował 17 października 1970 roku w meczu z Nimes. W niebieskich barwach dla reprezentacji Francji rozegrał 47 spotkań włączając w to występy na Mistrzostwach Świata 82 i 86, ukoronował swoją karierę zdobyciem Mistrzostwa Europy w 1984 roku.

W ciągu tego ponurego okresu młodym piłkarzom Bordeaux udało się zdobyć Juniorskie Mistrzostwo Francji (1976). Brak sukcesów był częściowo winą pecha który ciążył nad „Żyrondystami” np. złamanie nogi przez Philippe Begeroo na początku sezonu 74/75 przez co stracił większość sezonu, czy brutalny faul obrońcy Marsylii na Danielu Jeandupexie który to skutkował zakończeniem piłkarskiej kariery przez tego utalentowanego 28 latka.

Lepsze czasy nadchodzą wraz z przekazaniem klubu w ręce młodego młodego ,ambitnego biznesmena i skarbnika klubu Claude’a Beza, gdy poprzedni poprzedni prezydent Jean Roureau opuścił pokład. Bordeaux właśnie uniknęli degradacji , głównie dzięki niemieckiemu obrońcy Gernotowi Rohrowi.

Ambicją Beza jest przywrócić Bordeaux chwałę z póżnych lat 60-tych i wczesnych 50-tych , ale nie tylko to , chce również umieścić Bordeaux na mapie europejskiej piłki nożnej .Osiągnie prawie wszystkie cele ,tylko jednej rzeczy będzie brakować w gablocie Żyrondystów.

Ponieważ dobry skład wiele kosztuje, a w klubie brakuje pieniędzy , Bez rozpoczyna zatrudnianie zawodników , których umowy zostały rozwiązane . Szybko staje się znany jako twardy ,ale uczciwy negocjator. Wśród pierwszych , którzy przychodzą są bramkarz Christian Delachet, Jacky Vergnes, Georges van Straelen i kapitan Jugosławii Moncilo Vukotic ,będący najważniejszymi . By prowadzić zespół wezwany jest Argentyńczyk Luis Carniglia ( strzelił gola dla Nice w finale Pucharu w 1952 r.) . Sytuacja się poprawia , Bordeaux kończy sezon w 1979r. na 10 miejscu. Claude Bez nie jest usatysfakcjonowany , więc rusza na zakupy po nową linię ataku . I są to duże nazwiska , Bernard Lacombe, Albert Gemmrichi i inny reprezentant Francji Gerard Soler .Wśród innych nabytków na wspomnienie zasługują Jean-Christophe Thouvenel i Omar Sahnoun. Pomimo umiejętności na boisku , Carniglia nie potrafi zbudować wygrywającego zespołu i zostawia klub na krawędzi degradacji. Jednak Bez ma rozwiązanie , prosi o pomoc „Raymonda – naukowca „ tzn. Belga Raymonda Goethalsa , który miał wiele sukcesów z różnymi klubami. Tworzy on z Bordeaux zespół zwycięzców zwycięzców po wspaniałym finiszu kończy na 6. miejscu. Sezon ma jednak smutne zakończenie gdy zaledwie 25-letni Omar Sahnoun umiera podczas treningu na zawał serca .

W czerwcu przybywa do Rocquevielle Aime Jacquet by przejąć dowodzenia , w poprzednim sezonie uratował on Lyon przed spadkiem . Skład jest wzmocniony później przez Mariusa Tresora, Francois Bracciego ( obaj to obrońcy na międzynarodowym poziomie) , Jeana Fernandeza i Rene Girarda.

Jacquet wprowadza swój ulubiony system 4-4-2 , a to oznacza ,że jeden z dwójki Gemmrich – Soler musi usiąść na ławce ( obaj to reprezentanci swoich krajów) ,ponieważ pozycja Bernarda Lacombe’a jest niepodważalna ( wraz z Giressem i Kargu jest najlepszym strzelcem klubu ). Żyrondyści kończą sezon na 3 miejscu i zapewniają sobie udział w Pucharze UEFA po 12 ciemnych latach . Aby być konkurencyjnymi w europie Bordeaux kontraktuje obrońcę Kourichiego i bramkarza jugosłowiańskiej kadry Dragana Pantelica, nie wspominając o zakupie za 2 miliony franków Jeana Tigany.

Tirany tamtych czasach była ogromna suma , ale po krótkim czasie wiele klubów oferowało ponad 10 milionów za tego wspaniałego pomocnika .Pantelic szybko staje się sławny gdy jego bramka jest ostrzeliwana a on broni 2 karne dla Bordeaux. Niestety jego kariera we Francji kończy się szybciej niż się spodziewał , gdy Bordeaux przegrywa z Lens 1-0 ( po golu ze spalonego ) . Liniowy otrzymuje uderzenie w drodze do szatni i twierdzi ,że tym który to zrobił był Pantelic . Pantelic zaprzecza udziałowi w tym zdarzeniu , ale i tak jest zawieszony na 1 rok. Bordeaux protestuje wstawiając do bramki na mecz w Nantes Alaina Giressa ( 1,63 m wzrostu ) , jest on zastąpiony po godzinie przez obrońcę Tresora , a kanarkowi wygrywają 6-0 . Girondins kończy sezon na 4 miejscu i godnie występuje w pucharze UEFA wygrywając z Hamburgiem 2-1 u siebie i przegrywając 2-0 na wyjeździe ( Niemcy dotarli do finału, gdzie przegrali z IFK Goeteborg ) . 1982 jest również rokiem MŚ w Hiszpanii na których Bordeaux ma 8 przedstawicieli , Pantelic i Kourichi grają dla swoich krajów, a Tresor , Tigana , Giresse , Soler, Girard i Lacombe dla Francji.

Girondins chciało podtrzymać poziom gry jaki wcześniej prezentowali. Kilku graczy odeszło z zespołu, a na ich miejsce zostali kupieni nowi zawodnicy, tacy jak: Caspar Memering i Dieter Mueller, Leonard Specht Raymond Domenech oraz Richard Ruffier. Klub przenosi się również do nowego komplektu sportowego, który mieścił się w Le Haillan. Bordeaux pokonuje zespół Carl Zeiss Jena w pierwszej rundzie Pucharu UEFA, w drugiej ma nieco większe problemy z awansem. W pierwszym meczu przegrało 4:1 w Splicie, jednak w meczu rewanżowym na Parc Lescure wygrywa 4:0. Przygoda z Pucharem UEFA kończy się w Rumunii. W pierwszym meczu Bordeaux wygrywa z Universitatea Craiova 1:0, jednak w drugim na wyjeździe przegrywa 2:0. W lidze, Bordeaux zajmuje drugie miejsce za Nantes, które miało aż dziesięć punktów przewagi nad Girondins.

W następnym sezonie (1983/84), do klubu przychodzą tacy piłkarze jak: Patrick Battiston i Thierry Tusseau. W zimie Bordeaux zajmowało pierwszą lokatę w lidze, mając pięć punktów przewagi nad Monaco. Jednak wczesną wiosną Bordeaux straciło lekko formę, co wykorzystał zespół AS Monaco wyprzedzając na początku kwietnia Girondins. Cztery mecze przed zakończeniem sezonu Bordeaux wraca do formy. W ostatnim meczu, Bordeaux mają tytuł mistrzowski w zasięgu ręki. Wystarczyło im zwycięstwo z Rennes, które w tamtym sezonie nie grało zbyt dobrze. Bordeaux wygrało 2:0 po bramkach Bernarda Lacombe oraz Dietera Mueller i tym samym zwyciężyło w rozgrywkach ligowych drugi raz w historii klubu.

Na potrzeby Pucharu Mistrzów, Girondins Bordeaux sprowadziło nowego bramkarza - Dominique Dropsy. Klub z Akwitanii dokonał także swojego największego transferu, kupując Fernando Chalanę z Benfiki Lizbona. Pomimo ogromnych zapowiedzi transfer z Portugalii okazał się wielką klapą. Chalana podczas meczów ligowych złapał kilka kontuzji i już nigdy nie powrócił do dawnej wspaniałej formy. W rozgrywkach ligowych zagrał jedynie 12 razy. Pomimo tego niefortunnego ruchu, Bordeaux wciąż miało fantastyczny sezon. Szczególnie w Pucharze Mistrzów. Jako pierwszy na swojej skórze odczuł to Athletic Bilbao, przegrywająć na Lescure 3-2 oraz remisując u siebie 0-0. W następnej rundzie Bordelais potrzebowali doliczonego czasu gry, by zapewnić sobie udział w dalszych fazach Pucharu. Po zwycięstwie z Dynamo Bukareszt 1-0 u siebie, na wyjeździe po 90 minutach było 0-1. Bordeaux zdobyło gola w doliczonym czasie gry. W ćwierćfinale, zawodnicy z Akwitanii po remisie u siebie 1-1 u siebie, w drugim meczu, który nie mógł odbyć się w Dniepropietrowsku padł taki sam wynik. W karnych gol Fernando Chalany dał Granatowo-Białych zwycięstwo. W półfinale Bordeaux nie miało większych szans ze wspaniale grającym wtedy Juventusem , na którego czele stał Michel Platini. W drugim spotkaniu na Lescure zgromadziło się ponad 41 000 kibiców żądnych odrobienia strat z Turynu. W 25 minucie Dieter Mueller dał Girondins prowadzenie. Zaledwie 10 minut później było już 2-0 za sprawą Patricka Battistona. Bordeaux było bardzo blisko zdobycia trzeciej bramki w ostatnich minutach spotkania, jednak ostatecznie nie udało się tego dokonać. Juventus awansował do pamiętnego finału z Liverpoolem (tragedia z Haysel). Granatowo-Biali zostali Mistrzami Francji z imponującym dorobkiem 25 zwycięstw, 9 remisów oraz 4 przegranych. Zdobyli 70 bramek, tracąc 27.

Sezon 1985-86 nie był już tak sielankowy jak poprzedni. W lidze zajęli 3 miejsce dając się wyprzedzić Paris Saint-Germain. W Pucharze Mistrzów przegrali u siebie z Fenerbahce 3-2. Nie inaczej było na wyjeździe. Jedynym pocieszeniem było zdobycie drugiego Pucharu Francji. W półfinałowym pojedynku wygrali z PSG po dwumeczu (1-1, 2-1). W finale spotkali się z Marsylią. Olympique zmienił właśnie właściciela. Został nim Bernard Tapie. Girondins wzięli odwet za przegraną 43 lata wczesniej, pomimo przewagi rywala, to do "Żyrondystów" należał ostatni głos. Bramkę na 2-1 zdobył w doliczonym czasie gry Alain Giresse. Po zwycięstwie do klubu, za wielkie pieniądze, przychodzą Philippe Vercruysse, Jose Toure i Jean-Marc Ferreri oraz bracia Zoran i Zlatko Vujovic. Dodatkowo, Alain Giresse przeszedł do wielkiego rywala, Olympique Marsylii, po kłótni z Bezem, która do tej pory nie została wyjaśniona i nikt nie wie co wydarzyło się między trenerem, a zawodnikiem. W grudniu, Bez przyjął zupełnie nieznanego zawodnika Philippe Fargeona. Jak się potem okazało, był to świetny ruch. Fargeon zdobył piętnaście bramek w 18 meczach. Bramki tego zawodnika pomogły Bordeaux w dogonieniu OM, a 11 kwietnia 1987 roku, po meczu na Lescure ostateczne wyprzedzić klub z Marsylii. Bordeaux po raz czwarty zostaje Mistrzem Francji. W Pucharze Francji, Girondins ponownie stają na przeciw Olympique Marsylii. Tym razem wygrywają 2-0 po golach Philippe Fargeona i Zlatko Vujovica.

To dało Bordeaux podwójne zwycięstwo i jeden z najlepszych sezonów w historii. Dodatkowo, byli także bardzo blisko zdobycia Pucharu Zdobywców Pucharów.. W pierwszej rundzie pokonali gładko Waterford. Następnym meczem było gorące spotkanie w Lisbonie, przeciwko Benfice. Na stadonie zgromadziło się 110 000 kibiców, Bordeaux zremisowało 1-1, by wygrać na Lescure 1-0. W kolejnej rundzie Girondins byli blisko odpadnięcia, wygrywając ostateczne dwumecz z Torpedo Moskwa 1-0, 2-3.

Pierwsze spotkanie półfinałowe jest meczem niemal do jednej bramki, ale mimo wyraźnej dominacji żyrondystów to Lokomotiv Lipsk wygrywa 1-0. W rewanżu Zlatko Vujovic z pomocą niemieckiego obrońcy trafia w 4 minucie. Tuż przed końcowym gwizdkiem Dominique Dropsy broni jedenastkę i po bezowocnej dogrywce następują rzuty karne. Gdy po szóstej serii wciąż nie ma rozstrzygnięcia Zlatko Vujovic odmawia strzelania (nie trafił karnego wcześniej w meczu z Nantes), także inny napastnik Philippe Fargeon odmawia (z nieznanych powodów), więc odpowiedzialność spada na barki obrońcy Zorana Vujovica, który chybia. Tak blisko….lecz tak daleko.

Następny sezon jest znacznie gorszy, pomimo dotarcia do ćwierćfinału Pucharu Europy, w którym Bordeaux przegrywa z PSV Eindhoven regułą goli strzelanych na wyjeździe (1-1,0-0). Dwumecz jest pamiętany ze względu na ciężką kontuzję, jaką w starciu z zawodnikiem PSV odniósł Jean Tigana. Tirana lidze nowy klub Patricka Battiston AS Monaco zdobywa tytuł wyprzedzając jego były klub o 6 punktów. Pomimo dużych zakupów takich jak Enzo Scifo, Clive Allen, Jesper Olesn etc i dużych zmian w samym klubie Bordeaux ma najgorszy sezon w ciągu dekady finiszując na 13 miejscu, a w Pucharze UEFA odpadając z Napoli w trzeciej rundzie. Ma to duże konsekwencje finansowe gdyż jedyną drogą do spłacenia drogich zakupów były sukcesy. Aime Jacquet zostaje zastąpiony przez Couecou jeszcze w trakcie trwania rozgrywek.

W ostatniej próbie ratowania tonącego statku Bez zatrudnia ponownie Goethalsa i jeszcze raz dokonuje dużych zmian w składzie. Najbardziej zaskakująca jest wymiana do jakiej dochodzi między Bordeaux a Olympique Marsylia. Żyrondyści zyskują Bella, Allofsa, Duranda Juranda Meyrieu, zaś w przeciwnym kierunku wędrują Tigana i Alain Roche. Wśród innych nabytków są Piet den Boer , Jean-Luc Dogon i powracający Battiston. Bordeaux zmierza pewnie po tytuł, aż do czasu kwietniowej porażki na Velodrome, te dwa punkty decydują o tytule na zakończenie sezonu.

Był to koniec ery Beza, gdyż latem 1990 roku zdarzyło się nieuniknione, zostało ujawnione, że Bez wydał 300 mln franków, których nie miał. Ligowy wynik nie był satysfakcjonujący a w Pucharze UEFA Bordeaux zostało ponownie upokorzone przez włoski zespół, tym razem była to AS Roma. Dzięki Jean-Didierowi Lange, prawej ręce przedsiębiorcy Alaina Afflelou, który wkroczył by ratować klub od kompletnej ruiny po dobrym finiszu pod wodzą Gerarda Gili Bordeaux kończy sezon na 10 miejscu tylko o bramkę od miejsca w pucharach, po decydującym meczu w Lyonie, który wyłonił ostatniego uczestnika Pucharu UEFA . Pomimo planu ratunkowego klub został zdegradowany za problemy finansowe. Po 29 latach przygoda z Ligue 1 dobiegła końca.

Degradacja oznaczała, że wielu zawodników odeszło, m.in. kameruński bramkarz. Joseph-Antoine Bell, reprezentanci Francji Jean-Marc Ferreri, Didier Deschamps i Jean-Philippe Durand a także Patrick Vervoort i Wim Kieft. Patrick Battiston skończył karierę, ale pozostał w klubie jako dyrektor sportowy. Szczęśliwie niektórzy zawodnicy mieli odwagę by zostać a inni by przyjść prowadzeni przez uciekiniera z OM Gaetana Huarda, który grał tam bardzo mało po ciężkiej kontuzji. Przyszli także Tierry Fernier, Niemiec Rainer Ernst i dwaj młodzi obiecujący Patryce Marquet i Ronan Salaun, który przyszedł z Brest w trakcie sezonu. Niestety grupy zostało nierówno podzielone, gdyż dwa najlepsze zespoły grały w tej samej . To była bardzo ostra walka między Bordeaux i Strasbourgiem, którą wygrali żyrondyści z 52 punktami na koncie przy 49 rywali. Sprawiedliwości stało się zadość, gdy Strasbourg wygrał play-off o awans z wicemistrzem drugiej grupy. W walce o zwycięstwo w Ligue 2 Bordeaux rozbiło Valenciennes 3-2 i 4-0 potwierdzając nierówny rozkład sił w grupach. Warto podkreślić, że zarówno Bordeaux jak i Strasbourg miały większą średnią widownię na meczach niż sporo drużyn w Ligue 1, gdyż kibice stanęli za klubem w trudnych czasach.

Żyrondyści prowadzeni przez Alaina Afflelou i Jean-Didiera Lange planowali wielki powrót na najwyższy poziom rozgrywkowy przez zatrudnienie na stanowisku trenera Rolada Courbisa, jednego z najlepszych fachowców w kraju. Zostały również dokonane inteligentne zakupy zwłaszcza zatrudnienie reprezentanta Francji U-21 Zinedina Zidane’a z Cannes oraz dwóch Brazylijczyków z Botafogo Valdeira i Marcio Santosa. Utalentowany skład plus przywódcze umiejętności Courbisa dały Bordeaux natychmiastowy powrót na szczyty krajowej piłki. 4 miejsce w tabeli zapewniło powrót do europejskich pucharów. Pamiętna jest świetna dyspozycja Gaetana Huarda, który nie puścił bramki przez 1176 minut. W kolejnym sezonie było również czwarte miejsce, a także występ w pucharach, który niespodziewanie zakończył się na 3 rundzie Pucharu UEFA po porażce z Karlsruher SC (0-3,1-0). Na koniec ostatniego sezonu Rolland Courbis został zmuszony do opuszczenia klubu z niewyjaśnionych przyczyn. Z klubu odeszło także kilku zawodników. Największą stratą była sprzedaż mistrza świata Marcio Santosa do Fiorentiny. Strata Santosa i defensywna taktyka stosowana przez nowego trenera, Portugalczyka Toniego spowodowała wyniki dalekie od oczekiwanych głownie z powodu niepewności w obronie. Przygoda z Pucharem UEFA zakończyła się już w 2 rundzie po porażce z GKS Katowice, a w lidze były problemy z utrzymaniem się w czołowej czwórce co dawało przepustkę do pucharów w kolejnym sezonie.